In mijn vorige blog refereerde ik aan de bevers van de Blauwe Kamer. Al zo'n tien jaar bevindt deze soort zich in het gebied, maar zichtbaar waren ze zelden. Met het hoge water van januari verdwenen ook de burchten onder water en waren ze aangewezen op de weinige droge delen. Drie bevers verkozen de berm van de toegangsweg naar de veerpont tot hun tijdelijke domicile. Ondanks hun meestal nachtelijke activiteit staan bevers niet bekend als erg schuw. Maar dit exemplaar was wel extreem benaderbaar en leek zich niets aan te trekken van de aanwezigheid van mensen. Tot op enkele meters liet hij zich fotograferen en ging stoïcijns door met poetsen of eten. Dat leverde dit portret op. Het is een intiem beeld van een fantastisch knaagdier dat vele eeuwen lang de bosbouwer van rivierbegeleidende bossen was, uitgestorven raakte en nu bezig is zijn oude territorium te heroveren. Een succesverhaal.
Groet, Niels
Bezoek mijn website of Reageer via e-mail
In my previous blog I mentioned the beavers in De Blauwe Kamer. There have been beavers for over ten years now, but they had been hardly visible. The high floods of January inundated the lodges and the beavers had to flee to the dry parts of the area. Three of them choose the roadside as their temporary home. Despite their nocturnal behavior, they are not known to be particularly shy. However, this individual was extremely well obliging and paid no attention to the people. As close as a few meters it would tolerate photography, while continuing feeding or preening. It resulted in this portrait. An intimate view at a magnificent rodent, that has been the engineer of riverine forest for centuries, became extinct and that is now reconquering its former territory. A success story.
Cheers, Niels
Visit my website or Respond through e-mail
