Kerend tij? / Turning tide?

Lopend door het Verdronken Land van Saeftinghe voel je aan den lijve hoezeer de natuur in Nederland gevangen is in een keurslijf van landbouw, industrie en urbanisatie, zelfs een wild en dynamisch gebied als Saeftinghe. Steeds maar weer blijkt dat natuur het onderspit delft als het er op aan komt. Neem nou de Hedwigepolder, grenzend aan Saeftinghe. Het huidige natuurvijandige kabinet heeft keer op keer de verdragen geschonden en de ontpldering uitgesteld. De emoties van een handvol Zeeuwen zijn belangrijker dan internationale natuurbeschermingsverdragen en het belang van de Westerschelde voor duizenden watervogels. Maar het is nog niet te laat: Vogelbescherming Nederland daagt de staat voor de rechter. Laten we hopen dat die in zijn wijsheid het tij zal keren.

Groet, Niels

Bezoek mijn website of Reageer via e-mail

Walking through Het Verdronken Land van Saeftinghe one can truly feel that Dutch nature is kept prison by agriculture, industry and urbanisation, even a wild and dynamic area as Saeftinghe. Again and again nature will be defeated in the end. Take the Hedwigepolder, bordering Saeftinghe. The current anti-nature government has repeatedly breached treaties and postponed the inundation of the polder as compensation for damage to nature by dredging activities. The emotions of a handful Zeeland inhabitants outweighs the international nature agreements and the value of the Westerschelde for thousands of waterbirds. But it is not too late: BirdLife Netherlands has sued the Dutch government. Let's hope the judge can turn the tide.

Cheers, Niels

Visit my website or Respond through e-mail

De pionier / The pioneer

Het is altijd fascinerend om te zien hoe planten een ogenschijnlijk vijandig habitat weten te koloniseren. Stuifzand is droog, heet en dynamisch. Maar toch zijn er soorten die hier weten te overleven. Een soort die als eerste verschijnt is het buntgras. Die legt het stuivende zand vast waardoor andere soorten, meestal andere grassen en korstmossen, de open plekjes veroveren. Maar hier heeft een eik in de luwte van het buntgras wortel geschoten. Normaal een soort die de bescherming zoekt, maar nu een pionier, die tegen beter weten in vecht tegen de elementen. Dat is ook hoe ik mezelf soms zie, nieuwe plekken ontdekken of projecten uitvoeren en soms met het verstand op nul je doel nastreven. Het kost de eik zichtbaar kracht, de bladeren zijn al in herfstkleur, terwijl de zomer nog maar halverwege is. Zou hij het halen?

Groet, Niels
Bezoek mijn website of Reageer via e-mail

It is always fascinating to see how plants can conquer a seemingly inhospitable habitat. Drifting sand is dry, hot and dynamic. But there are species that survive. One of the first species to appear is grey hair grass. It immobilizes the sand and facilitates other species, mostly other grasses and lichens, to occupy the open patches. But here an oak has rooted in the shade of the grey hair grass. Normally looking for secluded places, now it is a pioneer, swimming against the tide, fighting the elements. This is how I occasionally consider myself, discovering new places, setting up new projects and sometimes going for the goal without knowing the outcome. The oak is putting all its power in its survival, the leaves have already gained their autumn coloration, whereas the summer is only halfway. Will it stand tall?

Cheers, Niels
Visit my website or Respond through e-mail